کتاب قربانیان وظیفه

اثر اوژن یونسکو از انتشارات ترانه - مترجم: علی باش-بهترین نمایشنامه ها

In a house on an island a very old couple pass their time with private games and half-remembered stories. With brilliant eccentricity, Ionescos tragic farce combines a comic portrait of human folly with a magical experiment in theatrical possibilities.


خرید کتاب قربانیان وظیفه
جستجوی کتاب قربانیان وظیفه در گودریدز

معرفی کتاب قربانیان وظیفه از نگاه کاربران
Les Chaises = The Chairs, Eugène Ionesco
The Chairs is an absurdist @tragic farce@ play by Eugène Ionesco. It was written in 1952 and debuted the same year. The play concerns two characters, known as Old Man and Old Woman, frantically preparing chairs for a series of invisible guests who are coming to hear an orator reveal the Old Mans discovery. It is implied that this discovery is the meaning of life, but it is never actually said. The guests supposedly include @everyone@, implying everyone in the world; there are other implications that this is a post-apocalyptic world. The Old Man, for example, speaks of the destruction of Paris. The invisibility of the guests implies that the Old Man and Old Woman are the last two people on the planet. As the @guests@ arrive, the two characters speak to them and reminisce cryptically about their lives. A high point in the happiness of the couple is reached when the invisible emperor arrives. Finally, the orator arrives to deliver his speech to the assembled crowd. Played by a real actor, the orators physical presence contradicts the expectations set up by the action earlier in the play. The old couple then commit suicide by throwing themselves out of the window into the ocean. They claim that life couldnt get any better at this point because the whole world is about to hear the Old Mans astounding revelation. As the orator begins to speak, the invisible crowd assembled in the room and the real audience in the theatre discover that the orator is a deaf-mute. The old couple then commit suicide by throwing themselves out of the window into the ocean. They claim that life couldnt get any better at this point because the whole world is about to hear the Old Mans astounding revelation. As the orator begins to speak, the invisible crowd assembled in the room and the real audience in the theatre discover that the orator is a deaf-mute. At the end of the play, the sound of an audience fades in. Ionesco claimed that this sound was the most significant moment in the play, writing in a letter to the first director, @The last decisive moment of the play should be the expression of ... absence@. ...
تاریخ نخستین خوانش: روز هشتم ماه آگوست سال 2004 میلادی
عنوان: صندلیها؛ نویسنده: اوژن یونسکو؛ مترجم، مهدی زمانیان، شیراز، ؟135، در 98 ص؛ موضوع: نمایشنامه های نویسندگان فرانسوی - سده 20 م
عنوان: صندلیها؛ نویسنده: اوژن یونسکو؛ مترجم، سحر داوری، تهران، تجربه دفتر ویراسته، 1381، در 125 ص؛
عنوان: صندلیها؛ نویسنده: اوژن یونسکو؛ مترجم، احمد کامیابی مسک، تهران، دانشگاه تهران؛ 1387، در 150 ص؛ شابک: 9789640358351؛
عنوان: صندلیها؛ نویسنده: اوژن یونسکو؛ مترجم، علی باش، مشهد، انتشارات ترانه؛ 1393، در 112 ص؛ شابک: 9786007061169؛
نمایشنامه ی: «صندلی­ها»، درباره ی زن و شوهر پیری است، که در یک جزیره ی دورافتاده، زندگی می­کنند. صحنه ی نمایش، پر است از صندلی­هایی که جای نشستن مدعوین خیالی مهمانی آنهاست. مهمانانی از طبقات مختلف جامعه، حتی شخص امپراتور هم، به مهمانی آمده، تا به داستان زندگی زن و شوهر گوش کنند. «یونسکو» در باره ی این نمایشنامه میگوید: مضمون نمایشنامه پیام نیست. نه شکست­های زندگی است، نه شکست معنوی پیرمرد و پیرزن، بلکه صندلی­هاست، یعنی غیبت اشخاص، غیبت امپراطور ... غیبت ماده، خلا فلسفی، موضوع نمایشنامه همان «هیچ» است. ا. شربیانی

مشاهده لینک اصلی
از بین آثار یونسکو نمایشنامه ی صندلی ها بیشتر از سایر نمایش نامه هایش برایم دلنشین بوده است.
صندلی ها در 70 صفحه هیچ را به طرز دلنشین و ملموسی به شما نشان می دهند.
پیرمردی که سال ها برای دلخوش کردن خود، خود را فرمانده می خواند. بی آنکه خودش از جهل خودش آگاه باشد. تنها این خواننده است که می داند مرد در جزیره ای به همراه همسرش تنها زندگی می کند. و فرمانده ی هیچ است.
یونسکو در این کتاب روابط انسانی را هیچ می خواندو نه پوچ.
زبان و کلمات در صفحات کتاب مدام و مدام پست می شوند. بارها و بارها به چشم می آید که کلمات توسط یونسکو به سخره گرفته می شوند. همان طور که در آوازخوان تاس می خوانیم.

شگفتیِ صندلی ها در صفحات انتهایی دیده می شود. وقتی ناطق شروع به صحبت می کند. اگر در کلمات فرو رفته باشی مطمینا سنگینی چیزی را حس خواهی کرد. سنگینی هیچ بودن. سنگینی مهمل بودنِ امید. بیهوده بودن کلماتی که هر روز از آن ها استفاده می کنی.

این کتاب به خوبی می تواند در دقایق کوتاهی خواننده را درگیر و تحت تاثیر خود قرار دهد.

خواندنش را توصیه می کنم.

جمله ی انتهایی را از یادداشت ابتدای کتاب انتخاب کرده ام.
@عظمت انسان برای عده ای، بر شعور و ترحم بر فلاکت خود بنا شده است. @
میشل لوور، یادداشتی بر صندلی ها اثر اوژن یونسکو

مشاهده لینک اصلی
کتاب های مرتبط با - کتاب قربانیان وظیفه


 کتاب تئاتر و همزادش
 کتاب تشنگی
 کتاب ژاک و اربابش
 کتاب داینامو
 کتاب جمجمه ای در کانه مارا
 کتاب همه فرزندان خداوند بال دارند